Vandaag gepost op http://www.hetkanwel.net: Het kan wel en het kan Goop
Enjoy!
donderdag, april 23, 2009
woensdag, april 22, 2009
Poledancing. Connecting people
Toch heeft het iets ongemakkelijks, als je met je collega's die je écht wel mag, graag mee samen werkt, terrasjes pakt en pretparken mee bezoekt, in een heel kort ieniemienie broekje een workshopje Poleflow gaat doen.
Voor de leken onder ons, het is een combinatie van Yoga en paaldansen.
Ja...ik zei paaldansen. Met mijn collega's.
Nadat we ons moed hadden ingedronken (maar niet teveel) op een zonnig terrasje liepen we giechelend naar de sportschool. We vielen acuut stil toen we horde nummer 1 tegenkwamen: gezamenlijk omkleden. Maar stoer, onder het mom "vrouwen onder elkaar", sprongen we in het diepe.
Redelijk verlegen schuifelden we de danszaal in, pogingen ondernemend om het korte broekje iets langer te maken. Grapjes makend, om vooral te vergeten dat we elkaars blote voeten (én tenen!) konden zien... Maar helaas, langer dan maatje Daisy Duke ging het er niet op worden, wel uitgeflubberd van al dat getrek er aan.
Nadat we warm hadden moeten worden van een aantal zeer dubieuze en martelachtige yoga oefeningen konden we dan eindelijk de paal in.
En daar...in die roze hoge imposante palen, kwam de ware aard van deze computer-meisjes naar boven. Waar de één een talent voor ondersteboven hangen bleek te hebben, zwierde de ander met ongekende sierlijkheid rond de paal.
Na de les had ik de verkeerde sokken aan (not mine), collega 1 had meer uitgetrokken dan ze eerst aan had en de ander stond met coupe ontploft glazig voor zich uit te giegelen...
Poledancing. Connecting people.
Voor de leken onder ons, het is een combinatie van Yoga en paaldansen.
Ja...ik zei paaldansen. Met mijn collega's.
Nadat we ons moed hadden ingedronken (maar niet teveel) op een zonnig terrasje liepen we giechelend naar de sportschool. We vielen acuut stil toen we horde nummer 1 tegenkwamen: gezamenlijk omkleden. Maar stoer, onder het mom "vrouwen onder elkaar", sprongen we in het diepe.
Redelijk verlegen schuifelden we de danszaal in, pogingen ondernemend om het korte broekje iets langer te maken. Grapjes makend, om vooral te vergeten dat we elkaars blote voeten (én tenen!) konden zien... Maar helaas, langer dan maatje Daisy Duke ging het er niet op worden, wel uitgeflubberd van al dat getrek er aan.
Nadat we warm hadden moeten worden van een aantal zeer dubieuze en martelachtige yoga oefeningen konden we dan eindelijk de paal in.
En daar...in die roze hoge imposante palen, kwam de ware aard van deze computer-meisjes naar boven. Waar de één een talent voor ondersteboven hangen bleek te hebben, zwierde de ander met ongekende sierlijkheid rond de paal.
Na de les had ik de verkeerde sokken aan (not mine), collega 1 had meer uitgetrokken dan ze eerst aan had en de ander stond met coupe ontploft glazig voor zich uit te giegelen...
Poledancing. Connecting people.
dinsdag, april 21, 2009
Hepie & Hepie
Ze is eigenlijk te dik voor die witte skinny jeans, haar olifantenvoeten heeft ze á la Katrien Duck in te kleine pumps gepropt waarbij het kleine zwarte sokje - dat eigenlijk moet verbergen dat ze sokken draagt- toch zichtbaar is.
Haar Dolce Gabanna riem zit te strak, waardoor haar buik ontsnappingspogingen doet uit het enigszins doorzichtige Gucci T-shirt waarin haar zwarte beha duidelijk te zien. Ze is te zwaar opgemaakt, ze had haar lippen rustig moeten houden om haar mooie bruine ogen in waarde te doen stijgen. Maar ze wilde op haar beste vriendin lijken die, maatje 34, met zwart lang golvend haar, op haar hoge elegante pumps een prachtige witte skinny draagt en haar hoofddoek tot een mode accessoire heeft verheven.
Het valt op. Het dunne meisje lijkt nog mooier en dunner, dat dikke meisje, nog dikker en onbeholpen. Ik zie dit vaak, de dikke en de dunne.
Kiezen dunne meisjes bewust voor een "mindere" vriendin? Zodat zij afsteken, schitteren, de aandacht trekken?
Of kiest het dikke meisje voor een dunne vriendin? Omdat ze iemand wil om zich aan te spiegelen, iemand om zich aan op te trekken?
Volgens mij houden deze twee elkaar in balans, ze hebben elkaar nodig. Het dunne meisje kleed zich mooi, sexy, slank, als het dikke meisje haar voorbeeld volgt ziet ze in dat ook zij mooi is, vrouw en sexy. Misschien gaat ze haar levenswijze veranderen, of misschien accepteert ze simpelweg wie is.
Het dunne meisje heeft het dikke meisje nodig om haar humor, om haar manier om alles te bagatelliseren, om haar kijk op de wereld. Het dikke meisje heeft niets te verliezen, ze is wie ze is, met of zonder vetrollen. Ze draagt haar vrouwelijkheid uit. Ze zien het misschien zelf niet. Maar voor de buitenwereld is het Ying en Yang.
Terwijl het dunne meisje haar lippen nog een keer stift, gooit het dikke meisje haar haren nog eens los. En daar gaan ze, opgetut en wel, Hepie & Hepie. Ik wil ook een dikke vriendin...
Haar Dolce Gabanna riem zit te strak, waardoor haar buik ontsnappingspogingen doet uit het enigszins doorzichtige Gucci T-shirt waarin haar zwarte beha duidelijk te zien. Ze is te zwaar opgemaakt, ze had haar lippen rustig moeten houden om haar mooie bruine ogen in waarde te doen stijgen. Maar ze wilde op haar beste vriendin lijken die, maatje 34, met zwart lang golvend haar, op haar hoge elegante pumps een prachtige witte skinny draagt en haar hoofddoek tot een mode accessoire heeft verheven.
Het valt op. Het dunne meisje lijkt nog mooier en dunner, dat dikke meisje, nog dikker en onbeholpen. Ik zie dit vaak, de dikke en de dunne.
Kiezen dunne meisjes bewust voor een "mindere" vriendin? Zodat zij afsteken, schitteren, de aandacht trekken?
Of kiest het dikke meisje voor een dunne vriendin? Omdat ze iemand wil om zich aan te spiegelen, iemand om zich aan op te trekken?
Volgens mij houden deze twee elkaar in balans, ze hebben elkaar nodig. Het dunne meisje kleed zich mooi, sexy, slank, als het dikke meisje haar voorbeeld volgt ziet ze in dat ook zij mooi is, vrouw en sexy. Misschien gaat ze haar levenswijze veranderen, of misschien accepteert ze simpelweg wie is.
Het dunne meisje heeft het dikke meisje nodig om haar humor, om haar manier om alles te bagatelliseren, om haar kijk op de wereld. Het dikke meisje heeft niets te verliezen, ze is wie ze is, met of zonder vetrollen. Ze draagt haar vrouwelijkheid uit. Ze zien het misschien zelf niet. Maar voor de buitenwereld is het Ying en Yang.
Terwijl het dunne meisje haar lippen nog een keer stift, gooit het dikke meisje haar haren nog eens los. En daar gaan ze, opgetut en wel, Hepie & Hepie. Ik wil ook een dikke vriendin...
vrijdag, april 17, 2009
Wie is de chef?
Een stelletje gefrustreerde hotelschool dropouts, gaat voor elkaar koken, elkaar bekritiseren, afkatten en ondervragen, totdat ze er achter zijn wie het diploma chef-kok heeft behaald. Ja, ja ik bedoel inderdaad het immer populaire programma Wie is de chef.
Elke keer weer kijk ik met verhoogde irritatie naar dit waardeloze programma. Niet alleen zouden ze sommige mensen moeten verbieden om zich hier voor aan te melden (“ik kom uit een trotse jagersfamilie en als oudste kind heb ik duiven leren slachten”), maar ze moeten ook écht het tijdstip van uitzenden wijzigen.
Want het is een ware kwelling om 16:27 uur, om naar rollades, biefstukjes, couscous en de meest waanzinnige toetjes te kijken. Kwijlend dwaal ik door mijn huis op zoek naar iets wat lijkt op een Tarte Tatin, een Peking Eend of een Coque au vin. Helaas tref ik in mijn kasten alleen de ingrediënten voor geroosterd brood met Pindakaas, hoe frustrerend.
Op tv gaat de strijd ongemoeid door. De concurrentie tussen de wannabees is moordend!
Er word gekeken naar opmaak van de borden, het dekken van de tafel, de kooktechnieken, merk schort en pannensoorten om tot de ontdekking te komen wie dan wél beroepsmatig in de keuken staat.
De amateurschefs zoals ze zich noemen, bruisen over van keuk&kook-wijsheden.
Commentaar als “de spinazie zag er niet uit, hij glansde niet”, “het mag wat smeuïger”, “ik vind het teveel een smaakexplosie”, “de componenten passen niet”, “ik vond het heel apart dit had ik niet verwacht” moeten je doen geloven dat deze mensen meer van koken weten dan jij (zielig persoon met je geroosterde boterham met pindakaas op de bank).
Wie het programma wat vaker ziet heeft inmiddels wel door dat er altijd een tussen zit die alles beter weet, en als dat nou de chef-kok was...
Ik denk persoonlijk dat dit de meest gefrustreerde van het stel is. Hij of zij is aan de hogere hotelschool begonnen met als enige doel 6 Michelinsterren te behalen en is na dag 3 huilend uit de keuken vertrokken omdat zijn creatieve kookgeest niet genoeg gewaardeerd werd.
Let maar eens op, deze persoon gaat altijd in de keuken kijken, ongevraagd proeven en voorziet alles van ongezouten (keuken-humor) kritiek. De sausjes zijn te flauw, het vlees niet goed gesneden, en “persoonlijk” zouden ze het niet zo hebben gedaan.
Maar wat mij verbaast is dat elke aflevering weer, de chef-kok al vanaf het eerste diner gespot is door de rest.
De chefs halen tevergeefs complete trukendozen te voorschijn om niet door de mand te vallen. Nepnagels voor de vrouwen, neplevens, nepnamen, nepberoepen, ze branden het eten aan of serveren vieze borden op. De amateurs ruiken gelijk onraad.
Amateurchefs worden zonder pardon neergesabeld “zij is niet de kok, ze zocht wel erg veel naar bevestiging” terwijl de chef de hemel in geprezen word.
Het is tijd dat hier verandering in komt, dit programma verdient een oppepper.
Ik denk dat ik, ja ik, mij ga inschrijven. Het menu heb ik al helemaal klaar.
Vooraf een heerlijke Hollandse garnalen cocktail, gevolgd door mijn specialiteit: spaghetti met knakworst en ketchup. En als afsluiter, une (mislukte) omelette Siberienne.
Dit is alles opgediend op een bevlekt tafelkleed, en kattenharen in de wijnglazen… Dat word pas tv! Ik zie de amateurchefs al totaal verward in de finale zitten als ze ontdekken dat ik niet de chef ben, maar ik gewoon écht niet kan koken… eat that!
Elke keer weer kijk ik met verhoogde irritatie naar dit waardeloze programma. Niet alleen zouden ze sommige mensen moeten verbieden om zich hier voor aan te melden (“ik kom uit een trotse jagersfamilie en als oudste kind heb ik duiven leren slachten”), maar ze moeten ook écht het tijdstip van uitzenden wijzigen.
Want het is een ware kwelling om 16:27 uur, om naar rollades, biefstukjes, couscous en de meest waanzinnige toetjes te kijken. Kwijlend dwaal ik door mijn huis op zoek naar iets wat lijkt op een Tarte Tatin, een Peking Eend of een Coque au vin. Helaas tref ik in mijn kasten alleen de ingrediënten voor geroosterd brood met Pindakaas, hoe frustrerend.
Op tv gaat de strijd ongemoeid door. De concurrentie tussen de wannabees is moordend!
Er word gekeken naar opmaak van de borden, het dekken van de tafel, de kooktechnieken, merk schort en pannensoorten om tot de ontdekking te komen wie dan wél beroepsmatig in de keuken staat.
De amateurschefs zoals ze zich noemen, bruisen over van keuk&kook-wijsheden.
Commentaar als “de spinazie zag er niet uit, hij glansde niet”, “het mag wat smeuïger”, “ik vind het teveel een smaakexplosie”, “de componenten passen niet”, “ik vond het heel apart dit had ik niet verwacht” moeten je doen geloven dat deze mensen meer van koken weten dan jij (zielig persoon met je geroosterde boterham met pindakaas op de bank).
Wie het programma wat vaker ziet heeft inmiddels wel door dat er altijd een tussen zit die alles beter weet, en als dat nou de chef-kok was...
Ik denk persoonlijk dat dit de meest gefrustreerde van het stel is. Hij of zij is aan de hogere hotelschool begonnen met als enige doel 6 Michelinsterren te behalen en is na dag 3 huilend uit de keuken vertrokken omdat zijn creatieve kookgeest niet genoeg gewaardeerd werd.
Let maar eens op, deze persoon gaat altijd in de keuken kijken, ongevraagd proeven en voorziet alles van ongezouten (keuken-humor) kritiek. De sausjes zijn te flauw, het vlees niet goed gesneden, en “persoonlijk” zouden ze het niet zo hebben gedaan.
Maar wat mij verbaast is dat elke aflevering weer, de chef-kok al vanaf het eerste diner gespot is door de rest.
De chefs halen tevergeefs complete trukendozen te voorschijn om niet door de mand te vallen. Nepnagels voor de vrouwen, neplevens, nepnamen, nepberoepen, ze branden het eten aan of serveren vieze borden op. De amateurs ruiken gelijk onraad.
Amateurchefs worden zonder pardon neergesabeld “zij is niet de kok, ze zocht wel erg veel naar bevestiging” terwijl de chef de hemel in geprezen word.
Het is tijd dat hier verandering in komt, dit programma verdient een oppepper.
Ik denk dat ik, ja ik, mij ga inschrijven. Het menu heb ik al helemaal klaar.
Vooraf een heerlijke Hollandse garnalen cocktail, gevolgd door mijn specialiteit: spaghetti met knakworst en ketchup. En als afsluiter, une (mislukte) omelette Siberienne.
Dit is alles opgediend op een bevlekt tafelkleed, en kattenharen in de wijnglazen… Dat word pas tv! Ik zie de amateurchefs al totaal verward in de finale zitten als ze ontdekken dat ik niet de chef ben, maar ik gewoon écht niet kan koken… eat that!
donderdag, april 16, 2009
donderdag, april 09, 2009
donderdag, april 02, 2009
Life after Life and Cooking
En ja, zoals het wel vaker gaat in internetbusiness: soms zit het mee en soms zit het tegen.
En als Unilever besluit dat de webbloggers van de Life and Cooking site moeten, dan kun je nog al je blikjes soep en wasmiddelen inzetten als paaimiddel, maar d'r is dan niks meer aan te doen.
Dus hierbij ben ik weblogger af bij L&C maar hé, er is life after Life and Cooking!
En als Unilever besluit dat de webbloggers van de Life and Cooking site moeten, dan kun je nog al je blikjes soep en wasmiddelen inzetten als paaimiddel, maar d'r is dan niks meer aan te doen.
Dus hierbij ben ik weblogger af bij L&C maar hé, er is life after Life and Cooking!
donderdag, maart 26, 2009
woensdag, maart 25, 2009
Regen, regen, regen
Ik zou kunnen gaan schuilen. Maar inmiddels ben ik al zo nat geregend dat schuilen toch geen zin meer heeft. Van mijn pet druppelt de regen naar beneden, en ik denk: wie is er boos op mij? Wie is er zo boos op mij dat ik het verdiende er als een verzopen katje uit te zien?
Ik had dit aan kunnen zien komen natuurlijk. In mijn horoscoop stond dat door de gebeurtenissen van vandaag ik iets belangrijks kon leren over mijzelf of mijn gedrag. Het was dus zaak mijn oren en ogen goed open te houden.
De zon scheen nog toen ik mijn voordeur op 4 hoog dichttrok, halverwege de 2e verdieping zag ik al wat druppels en eenmaal buiten regende het pijpenstelen.
Maar ik, koppig als ik ben, ben stug naar de supermarkt gelopen waar ik het voor elkaar kreeg om alle worsten uit een stelling te laten vallen.
Waardoor ik genadeloos werd geconfronteerd met de ware aard van worsten en ze, verwilderd als ze waren, met twee handen in bedwang moest houden terwijl ik hard om hulp riep. Vervolgens schuifelde ik met rood hoofd achteruit weg, nadat ik tegen de vakkenvullerjongen had gestameld dat ik zijn worsten had laten vallen, om mij vlug te verdiepen in de wondere wereld van sinaasappelsap.
Eenmaal bij de kassa kon ik terug naar het koelvak omdat het pak sinaasappelsap zo aan mijn hand kleefde dat het me verstandig leek een andere te halen, ik het vervolgens op de terugweg naar de kassamadam liet vallen, én bij het betalen alles uit mijn jaszak liet donderen behalve mijn pinpas. Waarop de caissière heel wijs meldde "er valt iets..." Bliep.
Op de terugweg regent het nog harder. En terwijl ik mij afvroeg, wat ik de wereld had misdaan begon het nog harder te regenen. Een meisje sprong droog vanuit haar auto onder een afdakje en ik liep als een doorweekte kroket door de verlaten straat. Het is zo duidelijk dat deze regenbui voor mij bedoeld is.
Boos kijk ik vanonder mijn pet naar de lucht: O-K! Ik zet de boodschappen met een plof op de grond en begin als een gekooide leeuwin op en neer te lopen.
Wie is het, wie heb ik zo pissed off gemaakt dat het vanuit hiernamaals zeikt van de regen, op mij? Mijn oom? Mijn opa? Mijn oma? In een laatste poging hier achter te komen geef ik mij totaal over aan mijn innerlijke fantasie, gooi mijn hoofd in mijn nek en brul met gebalde vuisten "WIE heb ik boos gemaaaaaáákt?" Waarop een oud mannetje prompt zijn raam open zwaait en schreeuwt: Mijhij-hij!
Beduusd pak ik de boodschappen weer op en loop met snelle pasjes naar huis. Wat zei mijn horoscoop: iets leren over mijzelf… Maar deze wereld is nog niet klaar voor een beetje drama...
Ik had dit aan kunnen zien komen natuurlijk. In mijn horoscoop stond dat door de gebeurtenissen van vandaag ik iets belangrijks kon leren over mijzelf of mijn gedrag. Het was dus zaak mijn oren en ogen goed open te houden.
De zon scheen nog toen ik mijn voordeur op 4 hoog dichttrok, halverwege de 2e verdieping zag ik al wat druppels en eenmaal buiten regende het pijpenstelen.
Maar ik, koppig als ik ben, ben stug naar de supermarkt gelopen waar ik het voor elkaar kreeg om alle worsten uit een stelling te laten vallen.
Waardoor ik genadeloos werd geconfronteerd met de ware aard van worsten en ze, verwilderd als ze waren, met twee handen in bedwang moest houden terwijl ik hard om hulp riep. Vervolgens schuifelde ik met rood hoofd achteruit weg, nadat ik tegen de vakkenvullerjongen had gestameld dat ik zijn worsten had laten vallen, om mij vlug te verdiepen in de wondere wereld van sinaasappelsap.
Eenmaal bij de kassa kon ik terug naar het koelvak omdat het pak sinaasappelsap zo aan mijn hand kleefde dat het me verstandig leek een andere te halen, ik het vervolgens op de terugweg naar de kassamadam liet vallen, én bij het betalen alles uit mijn jaszak liet donderen behalve mijn pinpas. Waarop de caissière heel wijs meldde "er valt iets..." Bliep.
Op de terugweg regent het nog harder. En terwijl ik mij afvroeg, wat ik de wereld had misdaan begon het nog harder te regenen. Een meisje sprong droog vanuit haar auto onder een afdakje en ik liep als een doorweekte kroket door de verlaten straat. Het is zo duidelijk dat deze regenbui voor mij bedoeld is.
Boos kijk ik vanonder mijn pet naar de lucht: O-K! Ik zet de boodschappen met een plof op de grond en begin als een gekooide leeuwin op en neer te lopen.
Wie is het, wie heb ik zo pissed off gemaakt dat het vanuit hiernamaals zeikt van de regen, op mij? Mijn oom? Mijn opa? Mijn oma? In een laatste poging hier achter te komen geef ik mij totaal over aan mijn innerlijke fantasie, gooi mijn hoofd in mijn nek en brul met gebalde vuisten "WIE heb ik boos gemaaaaaáákt?" Waarop een oud mannetje prompt zijn raam open zwaait en schreeuwt: Mijhij-hij!
Beduusd pak ik de boodschappen weer op en loop met snelle pasjes naar huis. Wat zei mijn horoscoop: iets leren over mijzelf… Maar deze wereld is nog niet klaar voor een beetje drama...
donderdag, maart 19, 2009
donderdag, maart 12, 2009
zaterdag, maart 07, 2009
Plastic Heroes
Vanaf nu kun je elke donderdag op hetkanwel.net een artikeltje lezen van mijn hand!
Vandaag gepost: Plastic Heroes
Enjoy!
Vandaag gepost: Plastic Heroes
Enjoy!
maandag, maart 02, 2009
vrijdag, februari 27, 2009
Schrijven voor www.hetkanwel.net
Hoera! Na een geslaagde gastblog op www.hetkanwel.net ben ik nu officieel lid van de redactie. Elke donderdag kun je daar een stukje van mijn hand lezen.
dinsdag, februari 17, 2009
Paris, paris
In mij woont een kleine Française, delicaat, liefelijk, elegant en modieus. Echter zo 3 keer in het jaar raakt zij in een depressie. Mon dieu, denkt zij, wáte doe iek iene dáte likaam van die Hollandaise?
Gelukkig, heeft die Hollandse waar ze in woont een Franse bouw, ik ben petite. Nogal.
Dat kan heel gênant zijn, in de supermarkt moet ik regelmatig op stellingen klimmen om vervolgens met 2 pakken melk in mijn handen keihard achterover te kiepen “aaaah baguette!!” Gelukkig leren mensen naar mate ze ouder worden bepaald commentaar & gedachtes voor zichzelf te houden maar vroeger keek ik niet meer op van een “waaah wat ben jij klein.” Afin, kenoeg…
Officieel ben ik én Frans én Nederlandse. Maar als ik mocht kiezen, dan was ik liever helemaal Frans. Maar op de een of andere manier lukt dat niet altijd. Ik ben namelijk niet non-stop verfijnd, en mijn modesmaak is helaas soms Hollandser dan ik zou willen.
Vroeger toen “maman” altijd mee ging winkelen kwam ik met de meest waanzinnige creaties thuis, op het schoolplein gingen alle wenkbrauwen omhoog als ik weer in een fladderende zomerjurk verscheen. Want maman had een motto: jij bent jonge et jolie, en dat moet je latén zien! Wat soms ook uitmondde in wel heel diepe decolletés, waardoor zelfs leraren stotterend voor de klas stonden.
Maar de afgelopen tijd ben ik mijn inner Française weer aan het verwaarlozen, ze wil fladderende jurkjes aan. Ze vervloekt in een onvervalste waterval aan elegante Franse scheldwoorden mijn spijkerbroek, ook al is het een enorme hippe bootcut. Ze wil rokjes aan, ‘oge ‘akken, decolletés en haar ‘aren opstekén.
Als zij opborrelt, is er geen houden meer aan en begin ik in het Frans-Nederlands alles wat “Hollands” is af te kraken. Ik betrap mijzelf erop het meisje bij de kassa met kritisch oog van top tot teen te bekijken, “die skiennie is completement passé et ét ies niet jouw maate” om vervolgens met mijn neus in lucht weg te lopen. Ik eet alleen nog maar salade, want brood “quelle horreur” iek ben ét zat!
Ik lees Franse boeken, ben op de hoogte van de laatste Franse mode, Frankrijk heeft namelijk wél Fashion (oh oeps, zei ik dat?). Elke zin begint met “in Frankrijk… ” en ineens ben ik een groot fan van Sarkozy.
Ik wil dartelen in ballerina’s. Met een trenchcoat en een rieten mandje door de straten van Parijs dansen. Ik wil elke dag “Yves Saint Laurent” zeggen omdat het zo lekker bekt. Ik wil groots en meeslepend leven, elke dag de Eiffeltoren zien en “un croissant” bestellen bij de Boulanger.
Acuut trek ik mijn fladderende jurkje aan en ren naar buiten, de Française in mij springt wild op en neer van enthousiasme. Maar als ijs-baguettes aan mijn neus hangen is het duidelijk. Nederland is misschien wel toe aan modieuze Françaises, het weer alleen nog niet…
Gelukkig, heeft die Hollandse waar ze in woont een Franse bouw, ik ben petite. Nogal.
Dat kan heel gênant zijn, in de supermarkt moet ik regelmatig op stellingen klimmen om vervolgens met 2 pakken melk in mijn handen keihard achterover te kiepen “aaaah baguette!!” Gelukkig leren mensen naar mate ze ouder worden bepaald commentaar & gedachtes voor zichzelf te houden maar vroeger keek ik niet meer op van een “waaah wat ben jij klein.” Afin, kenoeg…
Officieel ben ik én Frans én Nederlandse. Maar als ik mocht kiezen, dan was ik liever helemaal Frans. Maar op de een of andere manier lukt dat niet altijd. Ik ben namelijk niet non-stop verfijnd, en mijn modesmaak is helaas soms Hollandser dan ik zou willen.
Vroeger toen “maman” altijd mee ging winkelen kwam ik met de meest waanzinnige creaties thuis, op het schoolplein gingen alle wenkbrauwen omhoog als ik weer in een fladderende zomerjurk verscheen. Want maman had een motto: jij bent jonge et jolie, en dat moet je latén zien! Wat soms ook uitmondde in wel heel diepe decolletés, waardoor zelfs leraren stotterend voor de klas stonden.
Maar de afgelopen tijd ben ik mijn inner Française weer aan het verwaarlozen, ze wil fladderende jurkjes aan. Ze vervloekt in een onvervalste waterval aan elegante Franse scheldwoorden mijn spijkerbroek, ook al is het een enorme hippe bootcut. Ze wil rokjes aan, ‘oge ‘akken, decolletés en haar ‘aren opstekén.
Als zij opborrelt, is er geen houden meer aan en begin ik in het Frans-Nederlands alles wat “Hollands” is af te kraken. Ik betrap mijzelf erop het meisje bij de kassa met kritisch oog van top tot teen te bekijken, “die skiennie is completement passé et ét ies niet jouw maate” om vervolgens met mijn neus in lucht weg te lopen. Ik eet alleen nog maar salade, want brood “quelle horreur” iek ben ét zat!
Ik lees Franse boeken, ben op de hoogte van de laatste Franse mode, Frankrijk heeft namelijk wél Fashion (oh oeps, zei ik dat?). Elke zin begint met “in Frankrijk… ” en ineens ben ik een groot fan van Sarkozy.
Ik wil dartelen in ballerina’s. Met een trenchcoat en een rieten mandje door de straten van Parijs dansen. Ik wil elke dag “Yves Saint Laurent” zeggen omdat het zo lekker bekt. Ik wil groots en meeslepend leven, elke dag de Eiffeltoren zien en “un croissant” bestellen bij de Boulanger.
Acuut trek ik mijn fladderende jurkje aan en ren naar buiten, de Française in mij springt wild op en neer van enthousiasme. Maar als ijs-baguettes aan mijn neus hangen is het duidelijk. Nederland is misschien wel toe aan modieuze Françaises, het weer alleen nog niet…
vrijdag, februari 13, 2009
Gastblog bij hetkanwel.net
Voor hetkanwel.net heb ik een gastblog geschreven! Wie weet mag ik "blijven"! Jeej!
Je leest hem hier: Kras op je auto het is puur karma
"Hetkanwel" is een site die gelooft dat alles mogelijk is, als je maar wilt...
Je leest hem hier: Kras op je auto het is puur karma
"Hetkanwel" is een site die gelooft dat alles mogelijk is, als je maar wilt...
vrijdag, februari 06, 2009
zaterdag, januari 24, 2009
It's a kind of magic
Vriendin M. krijgt het spontaan benauwd en schuift haar stoel bij mij vandaan. “Wát doe je?” ik leg het nog een keertje uit. Het angstzweet parelt nog net niet op haar voorhoofd, “ga je dan ook ’s nachts in je blootje in van die kringen in de bossen dansen?”.
Terwijl de mannen in dit gesprek spontaan opleven (bloot? wie? waar?) moet ik lachen. Of zuchten. Of eigenlijk allebei. Er bestaan zoveel vooroordelen over heksen. Zelfs het woord heeft een negatieve klank. Ben ik een heks, nee. Nog niet. Wil ik er een zijn? Hell yeah!
Al van kleins af aan ben ik geïnteresseerd in elven, kabouters, spoken, geesten en heksen. Ik smeerde, samen met mijn beste vriendinnetje, een mengsel van Pindakaas en Dreft op onze armen om zo van mijn hoogslaper af te springen, wild wapperend met onze armen. Fee worden was onze grootste droom.
Maar ergens zo tussen je 8e en 16e jaar is het ineens not done om je bezig te houden met dit soort hersenspinsels. Je bent dan een freak, een nerd of (mijn favoriet) een weirdo. Geen enkel kind, afgezien van wat diehards, wil een weirdo zijn. Zo ook ik niet. Dus liet ik mijn fantastische aanleg voor toverbrouwsels, die niks anders dan een jeukende vlucht naar de huisarts veroorzaakten, voor wat het was en deed de “gewone” dingen des levens. Jongens uitlachen, jongens pesten, jongens aan het huilen maken…
Tot ik iemand ontmoette die met tekeningen van oogpotlood op haar wangen naar school ging, pentagrammen droeg en aan telekinese deed. Niet dat het haar ooit lukte om iets anders te doen zweven dan de propjes die we samen door de klas gooiden. En haar Tarotkaarten voorspelden met enige regelmaat groot onheil in de les (“was er een toets???”). Maar toch, naar mate bij haar de interesse wegvloeide, groeide hij bij mij.
Nu, 10 jaar later is het zo klaar als een klontje. Na een vakantie vol inzichten kocht ik bij thuiskomst een pakje Tarotkaarten en een nog groter pak boeken.
Mijn omgeving reageerde in eerste instantie laconiek; of ik ook kon zien of hun modem kapot was of dat het aan de provider lag? En had ik dat huwelijksaanzoek niet zien aankomen in mijn glazen bol dan? Die pukkel op mijn neus: was dat echt wel een pukkel? En groeide die niet al wat krommer? Ik mocht geen bezemsteel meer aanraken (mooi, ik hou toch al niet van schoonmaken).
Als ik ook maar iets te enthousiast met mijn handen gebaarden doken er direct een aantal collega’s van hun stoel (“was dat een bezwering?”), en zinnen met “ik voel aan mijn water dat…” kon ik maar beter niet meer gebruiken.
Vriendin M. keek mij nog steeds aan, “ik ben bang voor heksen. Als ik ze al met Carnaval tegenkom, sta ik niet meer voor mijzelf in”.
Maar ik ben geen heks. Ik ben een meisje dat de mensen om haar heen probeert te helpen door middel van een eeuwenoud mystiek kaartenspel, een meisje dat nog steeds dezelfde dromen heeft als toen ze 6 jaar oud was.
Dit meisje moet fantasieën hebben in tijden waar de financiële crisis het nieuws domineert, terwijl er miljoenen mensen sterven van de honger.
In deze wereld, die materialistisch is en waarin de betekenis van liefde en zorgen voor anderen vergeten is, is een beetje magie meer dan welkom.
Terwijl de mannen in dit gesprek spontaan opleven (bloot? wie? waar?) moet ik lachen. Of zuchten. Of eigenlijk allebei. Er bestaan zoveel vooroordelen over heksen. Zelfs het woord heeft een negatieve klank. Ben ik een heks, nee. Nog niet. Wil ik er een zijn? Hell yeah!
Al van kleins af aan ben ik geïnteresseerd in elven, kabouters, spoken, geesten en heksen. Ik smeerde, samen met mijn beste vriendinnetje, een mengsel van Pindakaas en Dreft op onze armen om zo van mijn hoogslaper af te springen, wild wapperend met onze armen. Fee worden was onze grootste droom.
Maar ergens zo tussen je 8e en 16e jaar is het ineens not done om je bezig te houden met dit soort hersenspinsels. Je bent dan een freak, een nerd of (mijn favoriet) een weirdo. Geen enkel kind, afgezien van wat diehards, wil een weirdo zijn. Zo ook ik niet. Dus liet ik mijn fantastische aanleg voor toverbrouwsels, die niks anders dan een jeukende vlucht naar de huisarts veroorzaakten, voor wat het was en deed de “gewone” dingen des levens. Jongens uitlachen, jongens pesten, jongens aan het huilen maken…
Tot ik iemand ontmoette die met tekeningen van oogpotlood op haar wangen naar school ging, pentagrammen droeg en aan telekinese deed. Niet dat het haar ooit lukte om iets anders te doen zweven dan de propjes die we samen door de klas gooiden. En haar Tarotkaarten voorspelden met enige regelmaat groot onheil in de les (“was er een toets???”). Maar toch, naar mate bij haar de interesse wegvloeide, groeide hij bij mij.
Nu, 10 jaar later is het zo klaar als een klontje. Na een vakantie vol inzichten kocht ik bij thuiskomst een pakje Tarotkaarten en een nog groter pak boeken.
Mijn omgeving reageerde in eerste instantie laconiek; of ik ook kon zien of hun modem kapot was of dat het aan de provider lag? En had ik dat huwelijksaanzoek niet zien aankomen in mijn glazen bol dan? Die pukkel op mijn neus: was dat echt wel een pukkel? En groeide die niet al wat krommer? Ik mocht geen bezemsteel meer aanraken (mooi, ik hou toch al niet van schoonmaken).
Als ik ook maar iets te enthousiast met mijn handen gebaarden doken er direct een aantal collega’s van hun stoel (“was dat een bezwering?”), en zinnen met “ik voel aan mijn water dat…” kon ik maar beter niet meer gebruiken.
Vriendin M. keek mij nog steeds aan, “ik ben bang voor heksen. Als ik ze al met Carnaval tegenkom, sta ik niet meer voor mijzelf in”.
Maar ik ben geen heks. Ik ben een meisje dat de mensen om haar heen probeert te helpen door middel van een eeuwenoud mystiek kaartenspel, een meisje dat nog steeds dezelfde dromen heeft als toen ze 6 jaar oud was.
Dit meisje moet fantasieën hebben in tijden waar de financiële crisis het nieuws domineert, terwijl er miljoenen mensen sterven van de honger.
In deze wereld, die materialistisch is en waarin de betekenis van liefde en zorgen voor anderen vergeten is, is een beetje magie meer dan welkom.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
